Po wysiedleńczej akcji Wisła w 1947 roku ludność ukraińska nie miała żadnych podstaw prawnych do jakiegokolwiek zrzeszania się. Dopiero ogłoszenie konstytucji z 22 lipca 1952 roku umożliwiło ukraińcom organizowanie pierwszych punktów nauczania języka ojczystego w polskich szkołach podstawowych.

Nie bacząc na braki kadrowe i duże rozproszenie ludności, działacze społeczno-kulturalni z koszalina i białego boru: Aleksy Kutyński, Włodzimierz Serkiz i Michał Kowalczyk rozpoczęli działania zmierzające do otwarcia pierwszej w Polsce szkoły z ukraińskim językiem nauczania.

Starania działaczy poparło wówczas 293 rodziców z województwa koszalińskiego. Już w 1957 roku utworzono punkt nauki języka ukraińskiego w białym borze, który prowadziła Eugenia Koziej (później Kowalczyk).

Szkoła rozpoczęła działalność 2 września 1958 roku w piętrowym budynku przy ulicy Żymierskiego 27. Pełna jej nazwa brzmiała wówczas: Szkoła Podstawowa nr 2 w Białym Borze. Pierwszym kierownikiem placówki został Włodzimierz Szulhan, a pracę dydaktyczną prowadziło troje nauczycieli. byli to: Eugenia Koziej-Kowalczyk, Stefania Szulhan i Aleksy Kutyński. Nauczanie zorganizowano w czterech oddziałach w klasach łączonych. Do szkoły przybyło wówczas 57 uczniów. Program edukacyjny zakładał nauczanie języka ojczystego od kl. I, a języka polskiego od kl. II. Do białoborskiej Szkoły nr 2 mogły i nadal mogą uczęszczać dzieci z terenu całej Polski, bowiem placówka posiada internat dla uczniów zamiejscowych i statut szkoły bezobwodowej.W pierwszym roku jej istnienia 21 uczniów mieszkało w internacie mającym swą siedzibę w budynku szkolnym. Stałą lokalizację internat otrzymał w 1960 roku przy ul. Armii Czerwonej 9. Funkcję kierownika internatu pełnił Aleksy Kutyński. Rok 1961 był szczególny w dziejach szkoły, gdyż 19 marca otrzymała ona imię wielkiego poety ukraińskiego Tarasa Szewczenki. Akt nadania imienia udokumentowano wmurowaniem tablicy pamiątkowej. Odtąd nazwa placówki brzmiała: Szkoła Podstawowa nr 2 im. Tarasa Szewczenki w Białym Borze. Od 1 marca 1962 roku obowiązki kierownika szkoły pełnił Jan Cymbałko, od 1 marca 1963 roku Andrzej Waszenko, a od 15 marca 1966 roku kierownikiem, a później dyrektorem został Daniel Drewko. Z biegiem lat następował ciągły rozwój szkoły, przybywało też uczniów, a to wymagało coraz większej bazy lokalowej. Przy niemal podwojonym stanie liczby uczniów do końca lat siedemdziesiątych nie przybyło placówce żadnego pomieszczenia. Dopiero w 1979 roku dzięki staraniom Ireny Drozd, dyrektorki od 1975 roku, rozpoczęto kapitalny remont budynku szkolnego, który trwał do 1983 roku. Odnowienie obiektu wiązało się z jego rozbudową. Ogólna powierzchnia nowego budynku wynosiła 740 m2. Pomimo powiększenia szkoły nie skończyły się jej kłopoty lokalowe, bowiem w 1983 roku ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa dzieci zamknięto internat. Placówka stała przed bardzo trudną sytuacją, gdyż została bez bazy noclegowej dla uczniów zamiejscowych, a budynek szkolny był nadal w remoncie. Dzięki staraniom dyrekcji i przychylności kierownictwa Zespołu Szkół Rolniczych nasi uczniowie mogli zamieszkać w internacie technikum i uczyć się w jego pomieszczeniach.

22 października 1983 roku szkoła obchodziła jubileusz XXV-lecia istnienia. W progach rozbudowanego i odnowionego budynku uczniowie przyjęli sztandar z podobizną patrona szkoły ufundowany przez Zarząd Główny UTSK. w 1983 roku zawiązał się Społeczny Komitet Budowy Internatu dla SP nr 2 w Białym Borze. 7 marca 1987 roku odbyło się wmurowanie aktu erekcyjnego pod budowę internatu, a w ciągu dwóch lat przy ul. Dworcowej 27 wyrósł dwupiętrowy budynek składający się z czterech segmentów: budynku mieszkalnego internatu-16 pokoi, budynku żywienia i kotłowni; budynku zawierającego trzy mieszkania służbowe; budynku sali gimnastycznej z zapleczem.

Nowy internat o powierzchni 2633 m2 oddano do użytku w 1989 roku. Zamieszkało w nim 60 osób, czyli ponad połowa uczniów szkoły. Funkcję kierownika od 1972 roku nadal pełnił Bogdan Ficak.

Największy oddźwięk w Polsce i krajach diaspory ukraińskiej miała uroczystość odsłonięcia pierwszego w Polsce pomnika poety Tarasa Szewczenki, która miała miejsce 22 września 1991 roku. Niecodzienna uroczystość zjednoczyła kilkutysięczny tłum, a święto odsłonięcia pomnika patrona szkoły nabrało międzynarodowego charakteru. Ogromną nadzieją na jeszcze większy rozwój szkoły było otwarcie przy Sp klasy przedszkolnej, tzw. zerówki w 1991 roku. 1 czerwca 1995 roku podczas Dni Białego Boru uczniowie i nauczyciele zaprezentowali całokształt dorobku kulturalnego szkoły. To dzięki atrakcyjnym występom zespołów tanecznych, flecistów i popisom wokalnym uczniów Sp nr 2 uroczystość zwyciężyła w konkursie wojewódzkim na najlepszą imprezę roku.

Wzruszającym wydarzeniem w szkole było pożegnanie długoletniej dyrektorki szkoły Ireny Drozd, która przeszła na emeryturę 22 czerwca 1999 roku. Irena Drozd zasługuje na szczególną uwagę, bowiem przez 24 lata pełniła funkcję dyrektora szkoły z wielkim zaangażowaniem i oddaniem. Nieprzerwanie do dziś poświęca cały swój czas oraz niespożyte zasoby energii dla dobra całej społeczności ukraińskiej. w historii szkoły jest wyjątkową osobowością. Od 1 września 1999 roku do 31 sierpnia 2002 roku dyrektorem Sp nr 2 był Jarosław myc - absolwent tej szkoły, nauczyciel informatyki i języka angielskiego. Społeczność szkolna zapamiętała rok szkolny 1999/2000 również dlatego, że był on ostatnim, kiedy w szkole funkcjonowało osiem klas. Przez następne dwa lata obowiązki dyrektora pełnił Zdzisław Bihun, a od 1 września 2004 roku nowym dyrektorem szkoły, piastującym to stanowisko nadal, został Andrzej Drozd - również absolwent tej szkoły.

Poznaj absolwentów naszej szkoły.